- Για την τριλογία «Αρχιτεκτονική της Διαταραχής / Error in the Human System»
Στην τριλογία του «Αρχιτεκτονική της Διαταραχής / Error in the Human System», ο καλλιτέχνης οικοδομεί ένα οπτικό σύμπαν όπου η ανθρώπινη μορφή μετατρέπεται σε πεδίο κατακερματισμού. Τα πορτρέτα δεν λειτουργούν ως αναπαραστάσεις προσώπων· λειτουργούν ως σύνθετοι χάρτες αστοχίας, ως σημάδια μιας υπερφορτωμένης συνείδησης που καταρρέει και ανασυντίθεται μέσα σε ψηφιακές ρωγμές.
Η τριλογία μοιάζει να περιγράφει ένα εσωτερικό αφήγημα σε τρεις πράξεις. Στο Visual Error State, η μορφή χάνει την μονοσήμαντη ταυτότητά της. Πολλαπλές οπές, πολλαπλά μάτια και εκρήξεις χρώματος λειτουργούν σαν αναπαραστάσεις ενός νου που βλέπει υπερβολικά, που αντιλαμβάνεται με ρυθμούς ακατάλληλους για το ίδιο του το σώμα. Είναι το στάδιο όπου η εικόνα παύει να είναι εικόνα: μετατρέπεται σε σύμπτωμα.
Στο Noise Driven Scream, το ανθρώπινο πρόσωπο γίνεται πεδίο πίεσης. Η κραυγή δεν προέρχεται από συναίσθημα αλλά από ένα πλεόνασμα δεδομένων, από έναν θόρυβο που ωθεί το σύστημα σε ακραία αντίδραση. Η παραμόρφωση παίρνει σωματική μορφή: το στόμα ανοίγει σαν εξαγωγική θύρα του άγχους, το κεφάλι αποκτά μια ένταση που θυμίζει τη στιγμή πριν την έκρηξη. Εδώ το glitch δεν είναι τεχνικό σφάλμα· είναι ανθρώπινη αναγκαιότητα.
Το Dual State Identity ολοκληρώνει τη διαδικασία ως ένα πορτρέτο-δίπολο, ένα οντολογικό σχήμα όπου ο εαυτός εμφανίζεται ταυτόχρονα σε δύο εκδοχές: μια που παραμένει ανθρώπινη και μια που γλιστρά στην απόλυτη αφαιρετικότητα. Η ταυτότητα παύει να είναι ενιαία· γίνεται κυματισμός, γίνεται σύγκρουση. Εδώ η διαταραχή δεν είναι πια μόνο αποδόμηση: είναι η αρχή μιας νέας μορφολογίας του προσώπου.
Συνολικά, η τριλογία εξερευνά τη μετάβαση από την αισθητηριακή υπερφόρτωση στην συστημική κραυγή και τελικά στην διαχωρισμένη ύπαρξη. Στον πυρήνα της βρίσκεται μια κεντρική ιδέα:
ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν καταρρέει απλώς από ψυχική πίεση, αλλά από την ίδια την αρχιτεκτονική των συστημάτων στα οποία υπάγεται — αισθητηριακά, κοινωνικά, τεχνολογικά.
Το έργο κινείται ανάμεσα σε ψυχολογική διαταραχή και ψηφιακή αισθητική, ανάμεσα σε Bacon και glitch art, ανάμεσα στη βιολογική υλικότητα και την αλγοριθμική διάλυση. Η σειρά αποτυπώνει τον άνθρωπο όχι ως θύμα της τεχνολογίας, αλλά ως οργανισμό που συγχωνεύει την τεχνολογική του αποσύνθεση με την υπαρξιακή του αγωνία.
Η τριλογία δεν προτείνει λύση· προσφέρει ένα νέο τρόπο να δούμε το πρόσωπο στην εποχή της επιτάχυνσης και του θορύβου:
ως εύθραυστο σημείο σύγκρουσης μεταξύ σώματος, δεδομένων και ψυχής.
