 |
GR
Το έργο Moral Panic as Image Failure προσεγγίζει το moral panic όχι ως κοινωνιολογική κατηγορία ή συλλογικό σύμπτωμα, αλλά ως κρίση της ίδιας της εικόνας. Εδώ, η ηθική δεν νοείται ως περιεχόμενο που αναπαρίσταται, αλλά ως λειτουργία που αποτυγχάνει όταν η εικόνα αδυνατεί να οργανώσει το ορατό.
Το ανθρώπινο πρόσωπο δεν παρουσιάζεται ως φορέας ταυτότητας ή υποκειμενικότητας. Αντίθετα, λειτουργεί ως πεδίο διάρρηξης, όπου βιολογικά, ψυχολογικά και σημειωτικά επίπεδα συμπλέκονται και αποσταθεροποιούνται. Το στόμα, παραδοσιακά συνδεδεμένο με τον λόγο και την επικοινωνία, μετατρέπεται σε χώρο αποτυχίας, ενώ το μάτι σύμβολο αντίληψης, ελέγχου και κατανόησης μετατοπίζεται και εγκλωβίζεται, υποδηλώνοντας μια όραση που καταναλώνεται αντί να κατευθύνει.
Η εικόνα δεν επιδιώκει το σοκ ως στόχο. Το σοκ προκύπτει ως παράπλευρο αποτέλεσμα της αδυναμίας του θεατή να συγκροτήσει ένα σταθερό πεδίο νοήματος. Η αισθητική αστάθεια, τα ίχνη φθοράς και η εμφανής υλικότητα της επιφάνειας δεν αποκρύπτουν την τεχνητή τους προέλευση· αντιθέτως, την εκθέτουν.
Η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης δεν λειτουργεί ως μηχανισμός εξομάλυνσης ή τελειοποίησης της εικόνας, αλλά ως ενισχυτής της αποτυχίας της. Η AI ενεργοποιείται εδώ ως μέσο παραγωγής ρωγμών, παραμορφώσεων και σημασιολογικών εκτροπών.
Το έργο εντάσσεται στο θεωρητικό πλαίσιο του Neo-Transcendental Minimalism / Neuroplasm, όπου η υπέρβαση δεν παρουσιάζεται ως καθαρή ή λυτρωτική, αλλά ως τραυματισμένη και ατελής συνθήκη. Δεν προτείνεται λύση, παρά μόνο η επίγνωση της ρωγμής ως ενεργού τόπου σκέψης.
______
EN
Moral Panic as Image Failure approaches moral panic not as a sociological condition or collective phenomenon, but as a crisis of the image itself. Here, ethics is not understood as representational content, but as a function that collapses when the image can no longer organize the visible.
The human face is not presented as a bearer of identity or subjectivity. Instead, it operates as a site of rupture, where biological, psychological, and semiotic layers intersect and destabilize one another. The mouth traditionally associated with speech and communication becomes a zone of communicative failure, while the eye, a symbol of perception, control, and comprehension, is displaced and trapped, suggesting a vision that is consumed rather than directed.
The image does not seek shock as an objective. Shock emerges as a byproduct of the viewer’s inability to construct a stable field of meaning. Aesthetic instability, traces of erosion, and the materiality of the surface do not conceal their artificial origin; they expose it.
Artificial intelligence is not employed as a tool for refinement or visual optimization, but as a mechanism that amplifies image failure. AI functions here as a generator of fractures, distortions, and semantic deviations.
The work is situated within the theoretical framework of Neo-Transcendental Minimalism / Neuroplasm, where transcendence is not articulated as pure or redemptive, but as wounded and incomplete. No resolution is offered only an awareness of the fracture as an active site of thought.
