Σκοτεινός χώρος, ένας ηθοποιός καθιστός ευθεία στο κοινό.
Μοναδικό εικαστικό στοιχείο: γραμμική σκιά σαν τρένο που προχωράει αργά στο βάθος της αίθουσας.
Ήχος: μόνο η φωνή του ηθοποιού και οι υποβλητικές στιγμές σιωπής.
---
Μέρος Α
Το Σώμα της Berlisboa
Ο ηθοποιός κάθεται ευθεία, βλέμμα καρφωμένο στο κοινό.
Ψιθυριστά, αργά:
> Η Berlisboa δεν υπάρχει…
Κι όμως… περπατώ μέσα της.
Το βήμα μου μισό στο Βερολίνο… μισό στη Λισαβόνα.
Παύση
Εσωτερικός στοχασμός
> Τι είναι μια πόλη αν όχι μνήμη και φως, θόρυβος και σιωπή;
Περπατάμε πάνω σε στιγμές που δεν ανήκουν σε κανέναν…
Η σκιά του τρένου κινείται αργά, συγχρονισμένη με τις παύσεις.
---
Μέρος Β
Ήχοι και Σώματα
Φράσεις επαναλαμβανόμενες:
> Ακούω το τρένο να φρενάρει στο Alexanderplatz…
Και τα κύματα να σπάνε στην Praça do Comércio…
αόρατες κινήσεις:
> Ένα παιδί στέκεται μόνο του στο σταθμό, ζωγραφίζει με σκιές τα όνειρά του…
Ένας άγνωστος γράφει στους τοίχους της Λισαβόνας «είμαι εδώ», και φεύγει. Κανείς δεν τον βλέπει…
Σιωπές
Η σκιά συνεχίζει να κινείται αργά, σαν υποσυνείδητος ρυθμός.
Ψιθυριστές επεκτάσεις:
> Τα βαγόνια στάζουν αλάτι… Μπορείς να μυρίσεις τη γεύση τους;
Τα καράβια κουβαλούν γκράφιτι… Ιστορίες που κανείς δεν διάβασε…
---
Μέρος Γ
Δρόμοι που δεν οδηγούν πουθενά
Φράσεις επαναλαμβανόμενες
> Στην Berlisboa οι δρόμοι… δεν οδηγούν πουθενά.
Καθρεφτίζονται…
Ανοίγουν ρωγμές κάτω από τα πόδια μας…
Στοχασμός | Εσωτερικός μονόλογος:
> Περπατάμε σε δρόμους που φτιάχνει η φαντασία μας.
Περπατάμε σε μνήμες που δεν θυμόμαστε αν είναι αληθινές…
Επαναλαμβάνει
> Εσείς, κοιτάτε τον δρόμο σας ή απλώς ακολουθείτε;
Παύσεις | Η σκιά συνεχίζει να κινείται.
---
Μέρος Δ
Παλινδρόμηση | Εκκρεμές
Επαναλαμβανόμενες φράσεις.
> Οι άνθρωποι εδώ δεν περπατούν…
Παλινδρομούν…
Σαν εκκρεμές…
Σαν μνήμη που δεν ξέρει ποια ανάμνηση να διαλέξει…
Εσωτερικός στοχασμός:
> Εγώ, εσείς, όλοι… Πόσες μνήμες χωράνε σε ένα σώμα;
Και αν μία ημέρα αποφασίσουν να φύγουν, τι θα μείνει;
Η σκιά του τρένου γίνεται πιο έντονη, με μεγαλύτερη διάρκεια.
---
Μέρος Ε
Κορύφωση και Φινάλε
Σταθερή, δυνατή φωνή:
> Η Berlisboa είναι σκηνή…
Στήνεται μόνη της…
Καταρρέει μόνη της…
Επαναλαμβάνει την ερώτηση στο κοινό:
> Κι εμείς; Εμείς είμαστε το κοινό… οι ίδιοι που την επινοούμε…
Σε ποια πόλη κουβαλάτε το δικό σας σώμα;
----
Σιωπή
Αργή απομάκρυνση του βλέμματος από το κοινό. Μαύρο.
* [ Επιτελεστικα Εικαστικά Κείμενα]
-------
Scene Without Place
Dark space. One actor, seated, facing the audience.
Single visual element: a linear shadow, like a train slowly moving in the back of the stage.
Sound: only the actor’s voice and the weight of silence.
---
Part A
The Body of Berlisboa
The actor sits upright, gaze fixed on the audience.
Whispering, slowly:
> Berlisboa does not exist…
And yet… I walk inside it.
My step—half in Berlin… half in Lisbon.
Pause
Inner reflection
> What is a city, if not memory and light,
noise and silence?
We walk upon moments that belong to no one…
The train’s shadow moves slowly, synchronized with the pauses.
---
Part B
Sounds and Bodies
Repeated phrases:
> I hear the train braking at Alexanderplatz…
And the waves breaking at Praça do Comércio…
Invisible gestures:
> A child stands alone at the station,
painting its dreams with shadows…
An unknown stranger writes on Lisbon’s walls
“I am here”… and leaves.
No one sees him…
Silences
The shadow keeps moving slowly, like an unconscious rhythm.
Whispered expansions:
> The wagons drip salt… Can you taste their scent?
Ships carry graffiti… Stories no one ever read…
---
Part C
Roads Leading Nowhere
Repeated phrases:
> In Berlisboa, the roads… lead nowhere.
They mirror themselves…
They open cracks beneath our feet…
Reflection | Inner monologue:
> We walk on streets built by imagination.
We walk on memories we are not sure we ever lived…
Repetition:
> And you—do you watch your road,
or do you simply follow?
Pauses | The shadow continues to move.
---
Part D
Pendulum | Regression
Repetitions:
> The people here do not walk…
They swing back and forth…
Like a pendulum…
Like a memory that cannot choose its own remembrance…
Inner reflection:
> I, you, all of us…
How many memories can a body contain?
And if, one day, they decide to leave—
what will remain?
The train’s shadow grows stronger, longer in duration.
---
Part E
Climax and Finale
Steady, strong voice:
> Berlisboa is a stage…
It rises on its own…
It collapses on its own…
Repetition—addressed to the audience:
> And us? We are the audience…
the very ones who invent it…
Which city carr
ies your body within it?
---
Silence.
The gaze slowly withdraws from the audience.
Blackout.
---
*[ From the series: Performative Visual Texts ]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου