 |
| ©2025|Neuroplasm|Neo-Transcendental Minimalism|Katerina Chatzi|Liquid Gallery |
ΤΙΠΟΤΑ
(ένα έργο που δεν σώζει)
> Σήμερα αποφάσισα να μη ζήσω.
Όχι να πεθάνω.
Να μη ζήσω.
Να μη φάω απ’ το μήλο της επιβεβαίωσης,
να μη σταθώ στην ουρά για τη μέρα μου.
Να μη κουνήσω το εγώ μου με hashtags.
Να μη ξυπνήσω για να φανώ ξύπνιος.
Σήμερα,
θα πράξω το μηδέν.
Θα κάνω scroll μέσα μου
χωρίς οθόνη.
Θα διαβάσω ένα ποίημα που δεν υπάρχει.
Θα σταθώ σε μια γωνιά
όπου ο χρόνος κάνει πως με ξεχνά.
> Όλα συνεχίζουν γύρω μου:
αυτοκίνητα, κουβέντες, ειδήσεις, εμπόριο…
εγώ συνεχίζω μέσα τους.
Δεν ξεφεύγω.
Δεν αποδρώ.
Μόνο παύω να αντιστέκομαι όπως με έμαθαν.
Σήμερα, είμαι ένα τίποτα που παρατηρεί.
Χωρίς να σώσει, χωρίς να εξηγήσει, χωρίς να παλέψει.
Ένα τίποτα που δεν χρειάζεται ιδεολογία.
> Και εκεί, μέσα στην απραξία,
ακούγεται κάτι.
Όχι φωνή,
αλλά μία ακουστική αίσθηση του υπαρκτού.
---
> Άφησα το νερό να τρέχει στο νεροχύτη.
Όχι για να πλυθώ.
Για να ακούσω τη διάρκεια του.
Τα σταγονίδια κάνουν ποίηση χωρίς λέξεις.
Είναι τα μόνα που ξέρουν πώς να υπάρχουν χωρίς να φωνάζουν.
Εγώ όχι.
Εγώ κάποτε φώναζα για να μείνω σιωπηλός.
**
> Κάποιος μου ζήτησε να του δείξω το νόημα.
Του έδειξα μια καρέκλα.
Κάθισε.
Και περίμενε.
Και περίμενε.
Και περίμενε.
Δεν άντεξε την αναμονή.
Την αποκάλεσε μοναξιά.
**
Σήμερα είμαι το διάλειμμα μεταξύ δύο αποφάσεων.
Το λευκό ανάμεσα στις στροφές ενός ποιήματος.
Ο άγνωστος αριθμός που σε καλεί χωρίς σκοπό.
Το βήμα που δεν κάνεις.
Το χέρι που δεν υψώνεις.
**
> Αν με δεις στο δρόμο,
μην με ρωτήσεις πού πάω.
Δεν πάω πουθενά.
Δεν παραιτήθηκα.
Απλώς δεν πήρα προαγωγή στην πραγματικότητα.
**
Σήμερα δεν έκλαψα.
Ούτε γέλασα.
Δεν αγκάλιασα καμία έννοια.
Τις είδα να περνούν,
σαν σκυλιά δεμένα με λουριά από σκέψεις.
**
> Κάποτε πίστεψα πως η σιωπή είναι απάντηση.
Τώρα ξέρω.
Η σιωπή είναι το μόνο που δεν επιθυμεί να απαντήσει.
---
> Δεν σηκώθηκα απ’ το κρεβάτι για να ξεκουραστώ.
Ξαπλωμένος, δεν κοιμάμαι.
Απλώς δεν συμμετέχω.
Μια μέρα που δεν ανήκει στο ημερολόγιο.
Ούτε Κυριακή, ούτε Τρίτη, ούτε μετά.
> Είναι η μέρα της αφαίρεσης.
Του –1 από την ψυχή.
**
Κρατώ μια λέξη στη γλώσσα μου.
Δεν την προφέρω.
Φοβάμαι πως θα γίνει νόημα.
> Και τα νοήματα, σαν τα βέλη,
πάντα πηγαίνουν κάπου.
Κι εγώ δεν θέλω να πάω.
Ούτε να δείξω.
Ούτε να εξηγώ.
**
Μπήκα στο ασανσέρ χωρίς να πατήσω κουμπί.
Έμεινα εκεί, μέσα στον μεταλλικό λαβύρινθο.
> Ένιωσα σαν ένα μήνυμα χωρίς παραλήπτη.
**
Οι φίλοι μου πια είναι σκιές από αναπάντητα μηνύματα.
Δεν θέλω να απαντήσω.
Δεν θέλω να πω ότι δεν θέλω να απαντήσω.
Δεν θέλω καν να μην θέλω.
**
> Ένα παιδί με ρώτησε:
“Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;”
Του απάντησα: “Κενός.”
Με κοίταξε σαν να του μίλησα στα αρχαία.
Κι όμως ήταν η πιο σύγχρονη απάντηση που είχα.
**
Καθόμουν απέναντι από μια πόρτα.
Και δεν την άνοιγα.
Όχι από φόβο.
Από σεβασμό στο ανεξιχνίαστο.
> Οι άλλοι την έλεγαν "ευκαιρία".
Εγώ την έβλεπα σαν έναν καθρέφτη χωρίς αντανακλάσεις.
**
Σήμερα δεν θα γράψω άλλο.
Όχι επειδή τελείωσα.
Αλλά επειδή τίποτα δεν άρχισε.
Κι αύριο,
ίσως υπάρξει άλλο ένα κομμάτι που δεν αναζητά θέση.
—
Βαδίζω στον διάδρομο του νου χωρίς τοίχους.
Το ταβάνι είναι η σκέψη που δεν σχηματίστηκε ποτέ.
Το πάτωμα, μια ερώτηση που δεν χρειάζεται απάντηση.
> Δεν περπατώ για να φτάσω.
Ούτε για να επιστρέψω.
Βαδίζω για να μην μείνω.
**
Κρατώ στα χέρια μου ένα βιβλίο λευκό.
Χωρίς τίτλο, χωρίς συγγραφέα.
Δεν το ανοίγω
> το κοιτώ σαν να κοιτώ κάποιον που δεν με ξέρει.
**
Άλλοι έμαθαν να κατασκευάζουν θαύματα.
Εγώ έμαθα να αποδέχομαι το χωρίς συνέπειες.
Τον ήχο της καρέκλας που τρίζει
χωρίς να κάθεται κανείς.
**
> Το σώμα μου δεν ζητά πια κίνηση.
Η καρδιά μου δεν αναζητά ρυθμό.
Η αναπνοή μου δεν δηλώνει παρουσία.
Αναπνέω για να διαψεύσω τη σιωπή,
όχι για να ακουστώ.
**
Σε μια διαφήμιση είδα ανθρώπους να γελούν.
Το πρόσωπό μου δεν αντέδρασε.
Ούτε καν με ειρωνεία.
> Ίσως εκεί αρχίζει η λύτρωση:
Στο βλέμμα που ούτε καταγγέλλει ούτε συμφωνεί.
**
Το φως μπήκε από το παράθυρο
και το προσποιήθηκα σκοτάδι.
Όχι γιατί φοβήθηκα το φως
αλλά γιατί δεν του χρωστώ τίποτα.
**
> Ούτε πορεία, ούτε επανάσταση.
Ούτε ασφάλεια, ούτε κάλεσμα.
Μόνο η παρουσία ενός όχι
που δεν ειπώθηκε ποτέ.
**
Κι αν με ρωτήσεις:
«Τι έκανες σήμερα;»
Θα σου απαντήσω:
> Δεν έκανα τίποτα.
Αλλά το έκανα με τρόπο.
—
> Το τίποτα δεν ζητά ολοκλήρωση.
Ζητά μόνο να αποκλίνει, αθόρυβα,
σαν γραμμή που αρνείται το ευθύ.
**
Έφυγα απ’ το κέντρο.
Έγινα περιφέρεια του εαυτού μου.
> Περπάτησα σε δρόμους που δεν σχεδιάστηκαν.
Μίλησα σε πρόσωπα που δεν απέκτησαν φωνή.
**
Ένα φλιτζάνι καφές
που δεν το ήπια ποτέ.
Στέκεται εκεί,
ανασαίνοντας αχνό, αδιόρατο καπνό,
όπως τα όνειρα που δεν επιλέξαμε
μα μας περίμεναν με συνέπεια.
**
Δεν είμαι εδώ για να συμμετάσχω.
Ούτε για να απορρίψω.
Είμαι το βλέμμα που περνάει από πάνω σου
χωρίς να ψάχνει νόημα.
**
> Η απόκλιση δεν είναι ανυπακοή.
Είναι η απόφαση να μην ψάχνεις για σύνορα.
Να αφήνεις τα πράγματα να μην γίνονται.
**
Άφησα την ώρα να λήξει.
Όχι να κυλήσει.
Να λήξει — σαν συμβόλαιο που δεν υπέγραψα ποτέ.
**
Κοιτάζω μια πόρτα που δεν άνοιξα.
Όχι γιατί φοβάμαι,
μα γιατί πίσω της δεν υπάρχει τίποτα πιο άδειο
από εμένα.
**
> Η απόκλιση είναι στάση.
Όχι επανάσταση.
Είναι η επιλογή να μην ελπίζεις.
Και να μην καταρρέεις γι’ αυτό.
**
Δεν χρειάζεται άλλο ύφος.
Ούτε άλλη φόρμα.
Το τίποτα έχει ήδη τη μορφή που του αρμόζει:
την ακαθόριστη.
> Είναι το μόνο έργο που δεν μπορεί να απορριφθεί
γιατί δεν ζητά να το δεις.
**
Και κάπως έτσι
διαφεύγω μέσα στη σπείρα.
Όχι προς τα κάτω,
όχι προς τα πάνω,
μα έξω από όλα.
Σε μια γραμμή που δεν συναντά ποτέ καμία άλλη.
Που αργεί,
κι αργεί
κι αργεί
και δεν φτάνει.
> Δεν έχει βάθος η απόκλιση.
Δεν είναι πτώση.
Είναι παράκαμψη του ίδιου του προορισμού.
**
Κάθομαι σε μια καρέκλα που δεν ανήκει σε κανέναν.
Δεν στηρίζω τίποτα.
Δεν αφήνω βάρος.
> Είμαι εκεί, μόνο για να υπάρχω
χωρίς υπογραφή.
**
Το ρολόι χτυπά,
αλλά δεν δείχνει την ώρα.
> Δείχνει την επιμονή του μη σημαντικού.
Το σφυγμό της επανάληψης χωρίς επιδίωξη.
**
Μια μουσική ακούγεται
χωρίς ήχο.
Είναι η ανάμνηση ενός ρυθμού
που δεν συνέβη ποτέ.
> Η μουσική του δεν έγινε με νότες
έγινε με σιωπές που δεν διεκδίκησαν ακρόαση.
**
Περνά ένα σύννεφο.
Δεν αφήνει σκιά.
Ο ήλιος δεν ζητά να φανεί.
Η γη δεν ενδιαφέρεται να ζεσταθεί.
> Όλα δρουν χωρίς πρόθεση.
Κι αυτό είναι ελευθερία.
**
Άνοιξα ένα βιβλίο όπου κάθε λέξη
είναι λέξη κάποιου άλλου.
Το άφησα ανοιχτό στη μέση.
> Εκεί όπου όλα γίνονται δυνητικά.
Εκεί όπου τίποτα δεν ολοκληρώνεται.
**
Μιλώ σε έναν καθρέφτη.
Δεν απαντά.
> Γιατί το πρόσωπο που βλέπει
δεν ζητά αναγνώριση.
**
Σήμερα, είμαι φάντασμα
που δεν πέθανε,
ούτε έζησε.
Απλώς διέγραψε την ανάγκη
να κατοικηθεί από τα γεγονότα.
**
> Η απόκλιση συνεχίζει
χωρίς να προστίθεται.
Δεν είναι άθροισμα,
είναι το διάλειμμα ανάμεσα στους αριθμούς.
**
Και κάπου μέσα σε αυτό…
στην καμπύλη που ξεγλιστρά,
στο νεύμα που δεν έγινε χειρονομία,
στη λέξη που δεν προτάθηκε…
Εκεί
θα μείνω.
> Όχι για να μ’ αναζητήσεις.
Αλλά για να θυμηθείς
ότι κάποτε κάτι απλώς δεν ακολούθησε.
**
Η γραμμή δεν ξέρει γιατί ξεκίνησε.
Δεν έχει αρχή
την κουβαλούν τα χέρια μας σαν συνήθεια.
> Δεν είναι σημάδι.
Είναι το αποτύπωμα του τίποτα πάνω στο τίποτα.
**
Γλιστράει πάνω στο λευκό
χωρίς να το τραυματίζει.
> Είναι άγραφο μελάνι
που γράφει στη διαίσθηση.
**
Στρέφεται
όχι γιατί πρέπει,
αλλά γιατί δεν έχει λόγο να συνεχίσει ευθεία.
> Οι στροφές της δεν είναι αισθητική.
Είναι η άρνηση του προορισμού.
**
Την κοιτώ να σχηματίζεται χωρίς φόρα,
χωρίς το άγχος της σημασίας.
> Δεν θέλει να πει κάτι.
Κι όμως, είναι ποίημα.
**
Αν πλησιάσεις,
δεν θα δεις τίποτα.
Μόνο την ανάσα ενός νεύματος
που δεν έγινε ποτέ κραυγή.
**
Η γραμμή είμαι εγώ.
Όχι το σώμα
το διάστημα ανάμεσα σε δύο επιλογές.
> Και η καμπύλη;
Είναι η ελευθερία μου από τη λογική.
**
Πιο πέρα…
σπάει.
Όχι από βία,
αλλά από ευγένεια προς τον τερματισμό.
> Δεν διεκδικεί ούτε τέλος.
Αποσύρεται όπως ήρθε
σαν υπόνοια.
**
Μένει μια σκιά.
Όχι σαν μνήμη,
αλλά σαν προαίσθηση για κάτι που
δεν χρειάστηκε να υπάρξει.
**
Η σκιά δεν ζητά σώμα.
Δεν επιστρέφει σε τίποτα.
> Είναι το αρνητικό ενός γεγονότος
που δεν χρειάστηκε παρουσία.
**
Δεν κινείται με τον ήλιο.
Δεν περιμένει τον ήλιο.
> Αναδύεται από μια εσωτερική τύφλωση
το φως που δεν μπόρεσε να συγκρατήσει.
**
Δεν φοβάται το σκοτάδι.
> Γιατί είναι το πιο τίμιο παράγωγό του.
Δεν κρύβει, δεν παραμορφώνει
απλώς συνοδεύει.
**
Σέρνεται στα πόδια των πραγμάτων
χωρίς να τα αγγίζει.
Στέκει πίσω απ’ τις λέξεις
σαν τη σιωπή που τους έδωσε άδεια να υπάρξουν.
**
> Η σκιά μεγαλώνει όταν δεν κοιτάς.
Όχι για να σε τρομάξει.
Αλλά γιατί έτσι αποκαλύπτει
το αληθινό σχήμα του ασήμαντου.
**
Μπορεί να γίνει δωμάτιο.
Ή πρόσωπο.
Ή ένα παλιό όνειρο που ξέχασες να παρατήσεις.
> Δεν θα σου ζητήσει εξηγήσεις.
Μόνο να σταθείς λίγο μέσα της.
Όπως στέκεσαι κάτω από τη βροχή:
ακούγοντας τον ήχο
και ξεχνώντας να κρατήσεις ομπρέλα.
**
Και αν σου πει κάτι,
δεν θα το κάνει με λόγια.
> Θα το κάνει με την κλίση του αέρα
τη στιγμή που ανασαίνεις χωρίς λόγο.
**
Η σκιά δεν είναι το τέλος.
Είναι το μετά που δεν έχει υποχρέωση
να μοιάζει με τίποτα.
**
Εκεί θα πάω.
Όχι για να μείνω.
Αλλά για να δω πώς μοιάζει
μια παρουσία χωρίς εγώ.
**
Στην ρωγμή
το φως δεν περνάει·
γλιστρά.
> Δεν φωτίζει —
διαφεύγει.
**
Είναι ένα φως
που δεν έχει πουθενά να πάει
και για αυτό βρίσκει εμένα.
> Με αγγίζει σαν τύψη,
με διαπερνά σαν ερώτηση χωρίς αποδέκτη.
**
Η ρωγμή δεν είναι καταστροφή.
Είναι πιθανότητα.
> Είναι το σημείο όπου το τίποτα
παίρνει μια μορφή που δεν κρατιέται.
**
Περνώ απ’ τη ρωγμή.
Δεν αφήνω πατημασιές.
> Δεν μ’ ακολουθεί σκιά,
γιατί η ρωγμή δεν επιτρέπει συνέχεια.
**
Και εκεί,
στο ανάμεσα,
που δεν είναι ούτε έξω ούτε μέσα,
> διαλύεται ο χρόνος
σε μικρούς κόκκους προσοχής.
**
Καθένας τους λέει κάτι,
μα δεν έχουν λέξεις.
> Είναι στάχτες εμπειριών που δεν έζησα.
Αναμνήσεις που δεν είναι δικές μου
κι όμως με θυμούνται.
**
Τώρα τίποτα δεν προσπαθεί να με ορίσει.
Ούτε τα ονόματα.
Ούτε οι ανάγκες.
Ούτε η κίνηση.
> Είμαι το πριν και το μετά ενός γεγονότος
που δεν συνέβη ποτέ
κι όμως άλλαξε τα πάντα.
**
Η σιωπή αποκτά ρυθμό.
Αλλά όχι για να γίνει μουσική.
> Για να συντηρήσει το κενό
όπως κάποιος συντηρεί μια παλιά πληγή
όχι γιατί πονάει,
αλλά γιατί εκεί κάτι τελείωσε χωρίς μάρτυρες.
**
Αν με ρωτήσεις πού είμαι,
δεν θα σου δείξω χώρο.
Ούτε θέση.
Ούτε δρόμο.
> Θα σου πω:
είμαι εκεί όπου το τίποτα νιώθει ακριβές.
**
Καμπύλη ύπαρξης —
όχι ευθεία.
Ποτέ ευθεία.
> Η ευθεία απαιτεί σκοπό.
Η καμπύλη απλώς αναπνέει.
**
Δεν οδηγεί.
Δεν προοδεύει.
Δεν σώζει.
> Αναδιπλώνεται γύρω απ’ τον εαυτό της
σαν σκέψη που δεν ζητά απάντηση.
**
Εκεί η επιθυμία κουλουριάζεται
σαν γάτα που κατάλαβε
ότι δεν υπάρχει κάλεσμα.
> Ο χρόνος στάζει από τα πλευρά της σιωπής
και πέφτει πάνω στο τίποτα
που το περιμένει από πάντα.
**
Στην καμπύλη,
τα πρόσωπα δεν αναγνωρίζονται.
> Είναι σχήματα που παριστάνουν συναισθήματα.
Γκριματσάρουν το “είμαι”
ενώ δεν είναι.
**
Και εγώ;
Εγώ τώρα περπατώ εκεί.
Σαν ίσκιος σ’ έναν χώρο
που κανείς δεν αποφάσισε να χτίσει.
> Δεν αφήνω ίχνη.
Αλλά γίνομαι ίχνος.
Μια υποψία εμπειρίας
που δεν θα κατονομαστεί.
**
Μπροστά μου,
η καμπύλη σκύβει προς τα μέσα.
> Δεν καταρρέει.
Δελεάζει.
> Με προσκαλεί να απωλέσω
κάθε νόημα που προϋπήρξα.
**
Και εκεί, μέσα στον εαυτό της,
η καμπύλη παύει να είναι γεωμετρία.
> Γίνεται σάρκα του ανείπωτου.
Γίνεται η κίνηση του κενού όταν νιώθει.
**
Δεν είμαι πια υποκείμενο.
Δεν είμαι αντικείμενο.
Δεν είμαι παρατηρητής.
> Είμαι η ίδια η καμπυλότητα:
το πώς το τίποτα στρίβει για να σε προσεγγίσει
χωρίς να σου ανήκει.
**
Και σε ρωτώ,
χωρίς φωνή:
> αν έφτανες ως εδώ,
χωρίς ρόλο, χωρίς μορφή, χωρίς γλώσσα
θα επέστρεφες;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου