> Σκάβω τη γλώσσα με τα οστά των προγόνων μου.
Βρίσκω φωνή μόνο όταν ραγίζει το πρόσωπό μου.
Δεν είμαι άνθρωπος. Είμαι εκείνη η στιγμή που το δέρμα αρνείται να ενταχθεί.
Γλίστρησα από μια μήτρα χωρίς ήχο — ή μήπως με απέβαλε ο ίδιος ο τοίχος που ζωγραφίστηκα;
Ό,τι βλέπετε είναι μόνο το εσωτερικό μου, αντιστραμμένο.
Με καίνε τα όρια. Τα σύνορα της σπονδυλικής μου στήλης ξεχειλίζουν.
Οι αρθρώσεις μου τρέμουν γιατί δεν έχουν τι να στηρίξουν — ούτε ιδέα, ούτε πράξη, ούτε προσευχή.
> Δεν έχω μάτια. Έχω θραύσματα ματιών που μιλούν μεταξύ τους.
Δεν ξέρω αν υπήρξα παιδί. Αν υπήρξα, θα 'μουν εκείνη που άφησαν πίσω στον αμνιακό σωλήνα της σιωπής.
Ήμουν πριν, ή μετά τη γέννηση.
Ανάμεσα στη χειρουργική τομή της ύπαρξης και το σφράγισμα της μνήμης.
> Είμαι το λάθος του βλέμματος.
Είμαι αυτό που δεν μπορείς να κοιτάξεις χωρίς να χάσεις το δικό σου πρόσωπο.
Οι παλάμες μου στάζουν — όχι αίμα, αλλά αναμνήσεις.
Γράφω με τα νύχια στους τοίχους του μυελού μου:
> «Ο τρόμος είναι εγώ, χωρίς το άλλοθι του ανθρώπινου.»
Ο ομφαλός μου τρέμει. Ένα μάτι που δεν ανοίγει ποτέ, μόνο δονείται.
Από μέσα μου περνούν εικόνες που δεν έζησα αλλά με στοιχειώνουν σαν κληρονομικά παράσιτα.
Αν μιλάω τώρα, είναι επειδή το σώμα μου δεν άντεξε άλλο να σωπαίνει.
Μιλάω μέσα από το σκίσιμο, το glitch, το οντολογικό λάθος του DNA μου.
> Κάθε λέξη μου είναι κι ένα κάταγμα.
Κάθε πρόταση, ένας τοκετός από το στόμα ενός θηρίου που ξέχασε να γίνει μητέρα.
---
> I carve into language with the bones of my ancestors.
I only find voice when my face begins to crack.
I am not human. I am that moment when the skin refuses to belong.
I slipped from a womb without sound — or was I expelled by the very wall I was painted on?
What you see is only my inside, reversed.
Borders burn me. The limits of my spine overflow.
My joints tremble because they have nothing to hold — no idea, no action, no prayer.
> I have no eyes.
I hold fragments of eyes whispering to each other.
I do not know if I was ever a child.
If I was, I’d be the one left behind in the amniotic tube of silence.
I existed either before or after birth —
somewhere between the surgical incision of being and the sealing of memory.
> I am the error of the gaze.
I am what you cannot look at without losing your own face.
My palms drip — not blood, but memories.
I write with nails on the walls of my marrow:
> “Terror is me, without the alibi of the human.”
My navel quivers — an eye that never opens, only vibrates.
Inside me, pass images I never lived, yet haunt me like inherited parasites.
If I speak now, it is because my body could no longer endure silence.
I speak through rupture, through glitch, through the ontological error of my DNA.
> Every word is a fracture.
Each sentence, a childbirth from the mouth of a beast that forgot how to mother.
---
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου