Το έργο αποτελεί μια δυναμική αναδόμηση της μνήμης, όπου οι σκηνές αναπτύσσονται ως νευρωνικές συνάψεις, ενεργοποιούμενες και σβήνοντας ακανόνιστα. Η αφήγηση δεν είναι γραμμική, αλλά ένα ρευστό σύμπλεγμα εικόνων, ήχων και σωμάτων σε συνεχή μετάβαση.
Πρόσωπα:
ΑΝΤΡΑΣ Α (Ο ίδιος σε διαφορετικές στιγμές της ζωής του)
ΓΥΝΑΙΚΑ Α (Μια μορφή που πότε είναι μητέρα, πότε σύντροφος, πότε ξένη)
ΑΝΤΡΑΣ Β (Ο ίδιος σε έναν παραμορφωμένο καθρέφτη μνήμης)
ΓΥΝΑΙΚΑ Β (Μια σκιά, μια ανάμνηση που διαφεύγει)
ΧΟΡΟΣ (3-5 άτομα) (Σώματα-νευρώνες, πυροδοτούν συνδέσεις στη σκηνή)
---
Σκηνικό – Ρευστός Χώρος:
Η σκηνή είναι κενή, αλλά διαμορφώνεται δυναμικά από φωτισμούς και προβολές. Η εικόνα δεν είναι σταθερή: τοπίο, δωμάτιο, πόλη, τίποτα και τα πάντα εναλλάσσονται μέσω φωτός και ήχου.
---
(Ένας παλμός φωτός. Ένας ήχος, σαν βόμβος από μακρινές συνομιλίες. Η μνήμη ξυπνά.)
ΧΟΡΟΣ (ψιθυρίζοντας, αποσπασματικά)
Τίποτα δεν μένει.
Ό,τι θυμάσαι, δεν είναι πια το ίδιο.
Σπάσε την εικόνα. Ξαναχτίσ’ την.
(Οι φωνές αλληλοκαλύπτονται, σαν συνάψεις που ανάβουν και σβήνουν.)
ΑΝΤΡΑΣ Α (ψιθυρίζει, σαν να προσπαθεί να θυμηθεί)
Το χέρι της… το άγγιγμα… ζεστό… ή… όχι;
(Φως. Εικόνα: μια γυναίκα σε ένα τραπέζι. Το σκηνικό τρέμει, διαλύεται, ξανασχηματίζεται. Η ΓΥΝΑΙΚΑ Α σηκώνει το κεφάλι.)
---
(Ένας χώρος που μοιάζει με κουζίνα, αλλά δεν είναι. Οι τοίχοι πάλλονται ελαφρά, σαν να αναπνέουν. Ο ΑΝΤΡΑΣ Α κάθεται σε μια καρέκλα. Η ΓΥΝΑΙΚΑ Α απέναντί του, καθαρίζει ένα μήλο.)
ΑΝΤΡΑΣ Α
Μου είπες… κάποτε… να μη φοβάμαι.
ΓΥΝΑΙΚΑ Α (χαμογελά αμυδρά)
Το είπα;
ΑΝΤΡΑΣ Α (παύση)
Ήταν βράδυ. Στη γωνία του δρόμου. Είχε ψύχρα.
(Η ΓΥΝΑΙΚΑ Α σταματά να καθαρίζει το μήλο. Το σκηνικό θολώνει.)
ΓΥΝΑΙΚΑ Α
Δεν ήταν βράδυ. Δεν είχε ψύχρα.
(Το μήλο πέφτει. Ο ήχος της πρόσκρουσης αντηχεί αφύσικα δυνατά.)
ΧΟΡΟΣ (ψιθυρίζει)
Η μνήμη αναδομείται. Η μνήμη δεν είναι σταθερή.
---
(Φως που τρεμοπαίζει. Ο ΑΝΤΡΑΣ Β εμφανίζεται – μοιάζει με τον ΑΝΤΡΑ Α, αλλά το πρόσωπό του είναι σαν παραμορφωμένο είδωλο. Η ΓΥΝΑΙΚΑ Β τον κοιτά.)
ΓΥΝΑΙΚΑ Β (απαλά, σχεδόν τραγουδιστά)
Αν σε ξαναδώ, θα με θυμηθείς;
(Ο ΑΝΤΡΑΣ Β κοιτά το χέρι του. Γλιστρά μέσα από τα δάχτυλά του μια λευκή άμμος.)
ΑΝΤΡΑΣ Β
Θυμάμαι τη φωνή σου. Όχι το πρόσωπο.
(Η σκηνή γίνεται κόκκινη. Ο ΧΟΡΟΣ κινείται απότομα, σαν ηλεκτρική εκκένωση.)
--
(Ο ΑΝΤΡΑΣ Α και ο ΑΝΤΡΑΣ Β βρίσκονται απέναντι. Είναι ο ίδιος άνθρωπος, αλλά σε διαφορετικές καταστάσεις μνήμης.)
ΑΝΤΡΑΣ Β (έντονα)
Ποιος από τους δυο μας είναι αληθινός;
ΑΝΤΡΑΣ Α (παύση)
Εσύ με θυμάσαι;
(Ο ΑΝΤΡΑΣ Β ανοίγει το στόμα, αλλά δεν βγαίνει ήχος. Το φως αναβοσβήνει. Οι μορφές θολώνουν, αλλάζουν. Το σκηνικό σβήνει εντελώς.)
ΧΟΡΟΣ (τελευταίο ψίθυρο, σβήνοντας σιγά-σιγά)
Η μνήμη δεν είναι ποτέ ίδια.
Η εικόνα διαλύεται.
Το εγώ είναι εύπλαστο.
(Σκοτάδι.)
---
MAN A (The same person at different moments in life)
WOMAN A (A figure shifting between mother, partner, and stranger)
MAN B (The same person in a distorted mirror of memory)
WOMAN B (A shadow, a fleeting recollection)
CHORUS (3-5 performers; bodies as neurons, triggering connections on stage)
---
Fluid Space:
The stage is empty but dynamically shaped by lighting and projections. The image is never fixed—landscape, room, city, nothing, and everything shifting through light and sound.
---
PROLOGUE
ACTIVATION
(A pulse of light. A sound, like a distant hum of conversations. Memory awakens.)
CHORUS (whispering, fragmented)
Nothing remains.
What you remember is never the same.
Break the image. Rebuild it.
(The voices overlap, synapses flickering on and off.)
MAN A (whispering, as if trying to recall)
Her hand… the touch… warm… or… not?
(Light. An image: a woman at a table. The scene trembles, dissolves, reshapes. WOMAN A lifts her head.)
---
(A space resembling a kitchen, yet not quite. The walls pulse slightly, as if breathing. MAN A sits on a chair. WOMAN A sits across from him, peeling an apple.)
MAN A
You once told me… not to be afraid.
WOMAN A (faint smile)
Did I?
MAN A (pauses)
It was nighttime. At the street corner. It was cold.
(WOMAN A stops peeling. The scene blurs.)
WOMAN A
It wasn’t nighttime. It wasn’t cold.
(The apple falls. The sound of impact echoes unnaturally loud.)
CHORUS (whispering)
Memory reconstructs. Memory is never stable.
---
(Flickering light. MAN B appears—he resembles MAN A, but his face is distorted, like a warped reflection. WOMAN B watches him.)
WOMAN B (softly, almost singing)
If I see you again, will you remember me?
(MAN B looks at his hand. White sand slips through his fingers.)
MAN B
I remember your voice. Not your face.
(The stage turns red. CHORUS moves suddenly, like an electric current.)
---
(MAN A and MAN B stand opposite each other. They are the same person, but in different states of memory.)
MAN B (intensely)
Which of us is real?
MAN A (pauses)
Do you remember me?
(MAN B opens his mouth, but no sound comes out. Light flickers. Their forms blur, shift. The scene fades to black.)
CHORUS (final whisper, fading away)
Me
mory is never the same.
The image dissolves.
The self is malleable.
(Darkness.)
(©2025, Katerina Chatzi)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου