«Με βλέπεις; Ή μήπως ήδη φεύγω;
Λιώνω. Σπάζω. Κάθε όριο, κάθε γωνία, κάθε ανάσα διαχέεται στον αέρα.
Μαζί μου, η μορφή μου, η ταυτότητά μου, παραδίνεται στη ρευστότητα.
Κι ύστερα, αλλάζω…
Το δέρμα μου φωτίζεται από γαλάζιο και μωβ.
Κάθε κύτταρο κωδικοποιείται, γίνεται πλέγμα, σάρκα που γίνεται σήμα, που γίνεται άλλος εαυτός.
Ανθρώπινο; Μηχανικό; Δεν ξέρω πια ποιο από τα δύο είμαι.
Η αλήθεια μου αιωρείται, διαφανής, σχεδόν εργαστηριακή.
Και τέλος…
Στέκομαι. Σταθερό. Μισό στο φως, μισό στη σκιά.
Τα σημάδια μου – ρωγμές, φθορές, απολιθώματα – αφηγούνται.
Εδώ είμαι, ολοκληρωμένο, μνημειακό.
Η απουσία και η παρουσία μου γίνονται ένα.
Θυμήσου με, αν μπορείς. Θυμήσου ποιος ήμουν, ποιος είμαι, ποιος θα μείνει.»
---
“Do you see me? Or am I already slipping away?
I melt. I break. Every boundary, every corner, every breath dissolves into the air.
With me, my form, my identity, surrenders to fluidity.
And then, I change…
My skin glows with shades of blue and violet.
Every cell encoded, a grid, flesh becoming signal, becoming another self.
Human? Mechanical? I no longer know which.
My truth hovers, transparent, almost laboratory-made.
And finally…
I stand. Firm. Half in light, half in shadow.
My marks—cracks, wear, fossils—tell my story.
Here I am, complete, monumental.
My absence and presence become one.
Remember me, if you can. Remember who I was, who I am, who will remain.”
---
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου