Αποτυπώματα Καύσης/Burn Imprints

 

Vein of Leakage

Image on Fire

Toxic Body

*Artwork ©2025|Neuroplasm|Neo-Transcendental Minimalism| Katerina Chatzi|Liquid Gallery 

Οργανικό – Φλεγόμενο – Τοξικό

Το πορτραίτο εμφανίζεται ως θραύσμα ύλης. Οι πρώτες στρώσεις χρώματος είναι παχιές, σχεδόν σωματικές∙ υγρές χειρονομίες που θυμίζουν δέρμα, ιδρώτα, ζωντανή οργανικότητα. Ο καμβάς αναπνέει σαν να κουβαλά ακόμη τα κατάλοιπα της σάρκας που τον γέννησε.

Στη φλεγόμενη φάση, η επιφάνεια δεν αντέχει την αδράνεια. Τα χρώματα κοκκινίζουν, μαυρίζουν στις άκρες τους, η χειρονομία γίνεται χαρακιές και καύση. Η μορφή δεν αποδίδεται∙ πυρπολείται. Κάθε πινελιά λειτουργεί σαν σπίθα που καταστρέφει ό,τι προϋπήρχε, αφήνοντας αποκαΐδια πάνω στο ίδιο το πρόσωπο.

Το τοξικό στάδιο προκύπτει ως υπολειμματική μόλυνση. Οι στρώσεις λεπταίνουν, στάζουν, αφήνουν ίχνη διαρροής. Πράσινα, γκρίζα και θαμπά κίτρινα επικαλύπτουν το πεδίο, σαν χημικά αποτυπώματα που διαχέονται αργά. Η εικόνα παύει να είναι καθαρή επιφάνεια και μετατρέπεται σε εκκριτικό σώμα, που δηλητηριάζει το βλέμμα και αφήνει ίζημα στον χώρο.

Αυτή η πορεία δεν είναι γραμμική. Το οργανικό, το φλεγόμενο και το τοξικό δεν διαδέχονται απλώς το ένα το άλλο∙ αλληλοπεριέχονται. Το τοξικό υπόλειμμα μπορεί να ξαναγίνει οργανικό θεμέλιο, τα αποκαΐδια να γεννήσουν νέα στρώση. Ο καμβάς λειτουργεί ως κυκλικό πεδίο διάβρωσης∙ ένας ατέρμονος loopa όπου η εικόνα δεν καταλήγει, αλλά συνεχώς ανασυντίθεται μέσα από την ίδια της τη φθορά.

---

Organic – Flaming – Toxic

The portrait emerges as a fragment of matter.

The first layers of paint are dense, almost corporeal—moist gestures that recall skin, sweat, a living organic substance. The canvas breathes as if it still carries the residues of the flesh that gave birth to it.

In the flaming phase, the surface can no longer endure inertia. Colors redden and blacken at the edges, the gesture becomes incision and combustion. The form is not depicted; it is set on fire. Each brushstroke acts as a spark that devours what came before, leaving cinders upon the very face of the image.

The toxic stage arises as residual contamination. Layers thin, drip, and leak. Greens, greys, and dim yellows overlay the field, like chemical imprints slowly dispersing. The image ceases to be a clear surface and turns into a secreting body, poisoning the gaze and depositing sediment into space.

This trajectory is not linear. The organic, the flaming, and the toxic do not simply follow one another; they interpenetrate. The toxic residue may become the foundation for a new organic stratum, the ashes the beginning of another surface. The canvas operates as a circular field of corrosion—an endless loopa where the image never concludes, but is continually reassembled through its own decay.

-----

Μετατόπιση της Ύλης/Matter in Transition

  

Εκδοχή 1η

Εκδοχή 2η

Στο δίπτυχο αυτό, το πρόσωπο δεν λειτουργεί ως φορέας συναισθήματος αλλά ως επιφάνεια επεξεργασμένη από φως και χρώμα. Η ανθρώπινη μορφή απομακρύνεται από την ψυχολογική της ανάγνωση και μετατρέπεται σε πεδίο ύλης, όπου κάθε πτυχή, κάθε ρυτίδα, κάθε σκιά, αποκτά υλικό βάρος.

Η εικαστική επεξεργασία δεν αναζητά ρεαλισμό· αντίθετα, ανασύρει το πρόσωπο σε μια κατάσταση «οπτικής διάβρωσης». Το κόκκινο και το πράσινο λειτουργούν σαν στρώματα που έχουν διαποτίσει το δέρμα, σαν οργανική πατίνα που αλλάζει τη φύση του αρχικού πορτραίτου. Έτσι, το βλέμμα δεν εστιάζει πλέον στο «ποιος» εικονίζεται, αλλά στο «τι» παραμένει, τι έχει αλλοιωθεί, τι έχει αποτυπωθεί.

Η πρώτη εκδοχή φωτίζει την ένταση της επιφάνειας, τονίζει την τομή του φωτός που διατρέχει το πρόσωπο και αποκαλύπτει την υλικότητά του σαν φθαρμένο ανάγλυφο. Η δεύτερη εκδοχή λειτουργεί πιο συμπυκνωμένα· οι χρωματικές επιστρώσεις απλώνονται σε μεγαλύτερο βάθος, σαν πολλαπλά στρώματα χρώματος πάνω σε καμβά που έχει διαβρωθεί.

Το δίπτυχο στέκεται έτσι όχι ως αφήγηση, αλλά ως μελέτη της ύλης. Το ανθρώπινο πρόσωπο έχει γίνει πλέον φορέας υλικότητας, σαν μια αρχαία τοιχογραφία που αναδύεται και αποσυντίθεται ταυτόχρονα.

---

In this diptych, the face does not function as a vessel of emotion but as a surface processed through light and color. The human form distances itself from psychological reading and is transformed into a field of matter, where every fold, every wrinkle, every shadow acquires material weight.

The visual treatment does not seek realism; instead, it extracts the face into a state of “optical erosion.” Red and green act as layers that have permeated the skin, an organic patina that alters the nature of the original portrait. Thus, the gaze no longer searches for the “who” of the figure, but rather for the “what” remains, what has shifted, what has been inscribed.

The first version illuminates the tension of the surface, accentuating the incision of light that traverses the face and reveals its materiality like a weathered relief. The second version operates more densely; chromatic overlays unfold with greater depth, like multiple coats of paint layered on a canvas that has undergone corrosion.

The diptych stands not as narrative but as a study of matter. The human face has become a bearer of materiality, like an ancient fresco that emerges and disintegrates at the same time.

---